Lieke Klaver vergelijkt zichzelf met wilde beesten: "Misschien moet je het proberen"

De interviewer legt Lieke verschillende dieren voor. Een koala, een olifant, een krokodil en zelfs een zwijn komen voorbij. Sommige antwoorden weet ze vrij overtuigend te geven, bij andere dieren moet ze iets langer nadenken. Lieke loopt op haar snelst ongeveer 37 kilometer per uur en weet dus dat ze behoorlijk wat dieren kan bijhouden. Een zwijn blijkt bijvoorbeeld een lastiger verhaal. Dat dier kan namelijk flink hard rennen en zou Lieke op de korte sprint zomaar kunnen verrassen. Maar eigenlijk gaat het haar helemaal niet zozeer om winnen. Want wanneer de interviewer vraagt tegen welk dier ze écht zou willen racen, komt er een antwoord dat misschien nog wel meer zegt over Lieke dan haar snelheid: "I would race everything."

Lieke blijkt namelijk bereid om vrijwel alles uit te proberen. Zelfs een race waarvan vooraf al vaststaat dat ze die onmogelijk kan winnen, klinkt voor haar interessant. Een cheetah bijvoorbeeld. Iedereen weet dat het jachtluipaard een van de snelste landdieren ter wereld is en snelheden van rond de 100 kilometer per uur kan bereiken. Tegen zo'n beest maakt zelfs een topsprintster als Lieke natuurlijk geen enkele kans. Maar dat lijkt haar totaal niet te deren. "Ik zou tegen alles racen. Zelfs tegen een cheetah, omdat het gewoon cool is om te zeggen dat je tegen een cheetah hebt geracet", legt ze uit. Om vervolgens droogjes toe te voegen dat ze natuurlijk wel weet dat ze zal verliezen. En precies daar zie je een heel andere Lieke dan degene die we tijdens grote wedstrijden kennen.

Want op de atletiekbaan is Klaver juist iemand die enorm veel vertrouwen uitstraalt. Ze heeft zichzelf ontwikkeld tot een van de toonaangevende Nederlandse 400-meterloopsters en pakte in 2025 haar eerste individuele internationale titel. In die finale bleef ze tot op de finish knokken om de overwinning. Ook in interviews over haar sport kan ze behoorlijk uitgesproken zijn. Ze weet wat ze wil, is kritisch op zichzelf en praat open over de keuzes die ze maakt om sneller te worden. Maar zodra de stopwatch verdwijnt, lijkt er ineens veel meer ruimte voor de speelse kant van Lieke. Dan gaat het niet meer alleen over tijden, trainingsschema's en medailles, maar gewoon over de vraag hoe het zou zijn om tegen een cheetah te sprinten. En blijkbaar is het antwoord simpel: gewoon doen.

Juist dat maakt dit soort interviews zo leuk. Lieke heeft natuurlijk een imago van een keiharde topsporter. Dat is ook niet zo vreemd. Haar specialiteit is de 400 meter en daarvoor moet je behoorlijk wat pijn kunnen verdragen. Zelf heeft ze eerder al grappend gezegd dat ze alles vanaf 800 meter maar met de auto doet, omdat ze nu eenmaal meer van explosief rennen houdt. Maar onder die fanatieke sporter zit ook iemand die duidelijk plezier heeft in gekke vragen en onverwachte gesprekken. Ze kan lachen om zichzelf, maakt graag een grap en lijkt niet iedere seconde van haar leven te willen benaderen als een topsportprestatie. Dat zie je misschien wel het beste in haar antwoord over de cheetah. Ze weet dat ze kansloos is, maar juist dát maakt het volgens haar leuk.

En dus ontstaat er een nogal merkwaardig beeld. Stel je voor: Lieke Klaver staat naast een cheetah op een atletiekbaan. Startblokken klaar, publiek langs de kant en iemand met een stopwatch in de hand. De uitslag weten we al, want zo'n beest ren je er simpelweg niet uit. Maar Lieke zou waarschijnlijk alsnog enthousiast haar schoenen aantrekken en kijken hoever ze zou komen. Want waar de meeste mensen vooral zouden denken aan het enorme snelheidsverschil, ziet Lieke vooral het verhaal dat je daarna kunt vertellen: "Ik heb tegen een cheetah geracet." En eerlijk is eerlijk: daar zit ook wel iets typisch Lieke in. Ze is op de baan gewend om zichzelf steeds opnieuw uit te dagen en grenzen op te zoeken. Dan is het misschien niet zo gek dat zelfs een volledig kansloze wedstrijd haar nieuwsgierigheid weet te prikkelen. Daarbij zouden haar volgers waarschijnlijk enorm enthousiast worden van zo'n bijzondere sprint.