Naomi van As en Ellen Hoog waren bijna bevroren tijdens avontuurtje in het buitenland: "En na twee minuten weer opzouten"

In de podcast bespreken Naomi en Ellen hoe verschillend de organisatie rondom medailles bij grote sportevenementen kan zijn. Tijdens het EK atletiek krijgen de sporters hun medaille meteen na hun prestatie omgehangen. Geen uren wachten en geen aparte ceremonie op een later moment. Voor Ellen was dat genoeg om meteen een herinnering uit Zuid-Korea op te rakelen. Ze was daar samen met Naomi om Sven Kramer aan te moedigen. De twee wilden natuurlijk niets liever dan de Nederlandse schaatser van dichtbij meemaken tijdens zijn olympische avontuur. En wanneer je vriend en collega een medaille wint, wil je daar uiteraard ook bij zijn als die medaille officieel wordt uitgereikt. Alleen bleek dat in Korea een behoorlijk grotere onderneming.

De ceremonie vond namelijk niet direct na de wedstrijd plaats. Ellen vertelt dat ze de volgende dag opnieuw een flinke reis moesten maken om de medaille-uitreiking bij te wonen. En daar begon het probleem eigenlijk al. Want Zuid-Korea was tijdens de Olympische Winterspelen natuurlijk prachtig, maar bepaald niet warm. Sterker nog: Ellen en Naomi kunnen zich nog altijd herinneren hoe verschrikkelijk koud het was. En dat terwijl ze naar eigen zeggen gewoon goed voorbereid waren. Ze hadden zich warm aangekleed en waren absoluut niet in hun zomerkleding richting de ceremonie vertrokken. Maar blijkbaar was zelfs dat niet genoeg.

De kou maakte uiteindelijk zo'n indruk dat Ellen er jaren later nog steeds over begint. Volgens de twee hebben ze het daar nog nooit zo koud gehad. Dat is nogal een uitspraak voor twee voormalige topsporters die hun hele leven gewend zijn om buiten te sporten en regelmatig in allerlei weersomstandigheden terechtkomen. Maar blijkbaar was de combinatie van de winterse omstandigheden, het lange wachten en het feit dat ze nauwelijks konden bewegen tijdens de ceremonie echt genadeloos. En dan moet je bedenken dat het ook nog eens geen korte medailleceremonie was.

De Olympische Spelen hadden het namelijk zo geregeld dat de medaillewinnaars uit verschillende sporten tijdens één grote ceremonie werden gehuldigd. Dat klinkt op papier natuurlijk prachtig. Alle kampioenen bij elkaar, medailles om de nek en een groot olympisch moment. Voor de toeschouwers was het waarschijnlijk indrukwekkend. Voor Naomi en Ellen betekende het vooral wachten. Ze moesten naar eigen zeggen ongeveer anderhalf uur wachten voordat Sven Kramer eindelijk aan de beurt was. Anderhalf uur in de kou dus. Voor die ene paar minuten waarin Sven zijn medaille zou ophalen. Sven kwam naar voren, kreeg zijn medaille en was vervolgens alweer verdwenen. Ellen vat het met een flinke dosis humor samen: ze hadden anderhalf uur staan wachten en vervolgens was Sven na twee minuten alweer weg.

Ondanks alle kou en het lange wachten is het natuurlijk ook tekenend dat Naomi en Ellen überhaupt die moeite wilden doen. Naomi van As is al jaren samen met Sven Kramer en Ellen Hoog kende de Nederlandse topsportwereld natuurlijk eveneens van binnenuit. Een Olympische Spelen meemaken vanaf de zijlijn is sowieso bijzonder, maar wanneer iemand die dicht bij je staat om een medaille strijdt, wil je daar natuurlijk bij zijn. Dus stapten ze opnieuw in de auto, reisden ze naar de locatie en trotseerden ze de kou. Alles voor dat ene moment. En dat moment kwam uiteindelijk dus neer op ongeveer twee minuten.

Naomi van As en Ellen Hoog hebben inmiddels zelf hun topsportcarrières achter zich gelaten, maar via hun podcast blijven ze dicht bij de sportwereld betrokken. Daardoor komen dit soort verhalen regelmatig voorbij. En juist hun eigen ervaringen maken de gesprekken zo leuk. Ze weten hoe het is om zelf op een groot internationaal podium te staan, maar hebben inmiddels ook de vrijheid om met een glimlach terug te kijken op alle bijzondere situaties die daarbij kwamen kijken. De medailleceremonie in Korea is daar een perfect voorbeeld van. Want op het moment zelf was het waarschijnlijk vooral: kou lijden, wachten en hopen dat Sven snel aan de beurt is. Achteraf blijft vooral één ding over: anderhalf uur wachten op Sven, twee minuten medailleceremonie en daarna zo snel mogelijk weer opzouten. En daar kunnen Naomi van As en Ellen Hoog inmiddels gelukkig hartelijk om lachen.