Hélène Hendriks verheft zich boven lage gasten; rare dynamiek bij Oranjewinter

Hélène Hendriks presenteert Oranjewinter nog altijd staand. Niet uit franje, maar omdat haar rugrevalidatie dat het prettigst maakt. Dat zorgt meteen voor het meest opvallende beeld van de avond: een presentatrice in volle lengte, terwijl de rest van het gezelschap keurig op krukkenhoogte achter de tafel zit. Hélène is zelf al niet de kleinste, dus het verschil wordt extra uitvergroot. Het levert fraaie close-ups op, maar zodra er een groepsshot nodig is, zie je de regie puzzelen: of Hélène valt half uit beeld, of de gasten verdwijnen als postzegels in een breed kader.

Zodra iedereen tegelijk in beeld moet, komt de logica van een standaard talkshow op losse schroeven te staan. De presentator hoort immers ‘aan tafel’ te zitten; hier ís de tafel het decor voor de gasten, en staat Hélène er als een metronoom langs. Het oog went, maar het blijft wringen. In discussies waarin tempo belangrijk is, mis je soms het overzicht dat een ruim tafelshot normaal geeft.

Daar bovenop kwam het winterweer roet in het eten gooien. Het publiek was zichtbaar uitgedund en dat hoor je meteen. Het applaus klinkt alsof het uit een huiskamer komt, niet uit een televisiestudio. Af en toe lijkt er een lachbandje te worden bijgeprikt om de boel op te warmen, maar dat voelt net zo natuurlijk als handschoenen in juli. Het maakt de dynamiek eigenaardig: een warmbloedig voetbalprogramma met een halflege tribune en een presentatrice die, letterlijk, boven de rest uittorent.

Toch redt Hélène veel met tempo en toon. Staand is haar energie hoger, haar interventies zijn net iets scherper en ze tikt sneller door naar de volgende vraag. Dat werkt goed bij onderwerpen die korte sprints nodig hebben. Waar het minder helpt: de ‘gezellige’ fases, waarin je normaal wat achterover zakt en de boel vanzelf gaat borrelen. De fysieke afstand tussen Hélène en de tafel maakt dat soort momenten kouder dan de bedoeling is. Je ziet gasten onbewust omhoog praten, Hélène iets naar beneden leunen; niemand lijkt precies te weten wat het ‘natuurlijke’ oogcontact is.

Het is een interessante botsing tussen praktische noodzaak en tv-logica. Inhoudelijk staat Oranjewinter stevig genoeg: er is nieuws, er zijn meningen, er is frictie waar het moet. Maar televisie is óók choreografie. Als de fysiek niet mee wil, moet de vorm helpen. Nu voelt het soms andersom: de vorm vraagt voortdurend aandacht, waardoor je als kijker minder ongestoord in de gesprekken glijdt. Een kleine, simpele ingreep een verhoogde kruk voor de gasten, een subtiel plateau achter de tafel zou de balans al kunnen herstellen.