Turnster Lieke Wevers deelt eindelijk geheimen achter haar successen: "Passie en obsessie"

Lieke Wevers heeft na een lange carrière genoeg meegemaakt om precies te weten wat er nodig is om de absolute top te bereiken. Drie deelnames aan de Olympische Spelen, internationale medailles, zware blessures, een burn-out en meerdere comebacks: vanzelf ging het bepaald niet. In een nieuwe video blikt Lieke terug op de instelling die haar al die jaren vooruit heeft geholpen. Daarbij komen twee opvallende woorden voorbij die volgens haar een belangrijke rol speelden: “Passie en obsessie.” Inmiddels heeft ze haar turnpak definitief opgeborgen, maar juist daardoor kan ze misschien beter dan ooit uitleggen wat er achter al die successen schuilging.

Wie alleen de elegante oefeningen van Lieke zag, kreeg maar een klein gedeelte van het verhaal mee. Achter iedere wedstrijd zaten ontelbare trainingsuren waarin dezelfde bewegingen steeds opnieuw werden uitgevoerd. Precies daar komt de combinatie van passie en obsessie om de hoek kijken. Alleen iets leuk vinden is op het hoogste niveau immers niet voldoende. Je moet bereid zijn om jarenlang vrijwel iedere dag aan details te blijven werken. Bij Lieke begon dat al op zesjarige leeftijd. Haar ouders waren actief als turncoaches en daardoor groeiden Lieke en haar tweelingzus Sanne praktisch in de turnhal op. Haar officiële profiel bij de internationale turnbond FIG vermeldt dat ze via haar ouders met de sport in aanraking kwam. Uiteindelijk groeide Lieke uit tot een echte meerkampster en vertegenwoordigde ze Nederland drie keer op de Olympische Spelen.

De obsessie met beter worden leverde prachtige momenten op. Het absolute sportieve hoogtepunt kwam in 2015 tijdens de Europese Spelen in Bakoe. Lieke won daar goud op de balk en pakte daarnaast brons in de meerkamp, op vloer en met het Nederlandse team. Een jaar later stond ze samen met haar zus Sanne op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, waar Nederland als ploeg de finale bereikte. Maar haar carrière bestond zeker niet alleen uit medailles. Lieke kampte met blessures en raakte na Rio uiteindelijk fysiek en mentaal volledig uitgeput. Tegen TeamNL vertelde ze later dat ze na haar eerste Olympische avontuur ergens ook dacht: “Gelukkig dat het klaar is, want ik kan niet meer.” Ze moest vervolgens lange tijd afstand nemen van wedstrijden voordat het plezier langzaam terugkwam.

Juist die periode laat zien dat passie en obsessie ook een keerzijde kunnen hebben. Lieke wilde jarenlang alles uit haar lichaam halen, maar merkte uiteindelijk dat er grenzen waren. Toch keerde ze terug. Niet één keer, maar meerdere keren.

Na de Olympische Spelen van Tokio in 2021 leek haar loopbaan opnieuw voorbij. Lieke voelde zich naar eigen zeggen fysiek en mentaal leeg en ging uiteindelijk als coach werken bij Oslo Turn in Noorwegen. Daar gebeurde iets opvallends: door anderen te begeleiden begon het bij haarzelf opnieuw te kriebelen. Ze realiseerde zich dat haar eigen verhaal als turnster nog niet helemaal klaar was. Ze werkte vervolgens toe naar een comeback en stond in 2024 opnieuw op de Olympische Spelen, ditmaal in Parijs. Tegen de NOS vertelde Lieke vooraf dat ze haar carrière vooral op een goede manier wilde kunnen afsluiten. De periode rond Tokio omschreef ze zelfs als “een nachtmerrie”. Parijs gaf haar uiteindelijk de kans om het boek op haar eigen voorwaarden dicht te doen.

In juni 2026 maakte Lieke definitief bekend dat haar carrière als actief turnster voorbij is. Stilzitten doet ze alleen bepaald niet. Ze verhuisde naar Spanje, waar ze bij de Spaanse turnbond onderdeel is geworden van de technische staf van het vrouwenteam. Daar richt ze zich onder meer op choreografie, expressie en het overbrengen van haar internationale ervaring richting de Olympische Spelen van 2028. Haar partner Anton Stolyar is eveneens bij het Spaanse programma betrokken.

Dezelfde gedrevenheid waarmee Lieke jarenlang zelf aan haar oefeningen werkte, kan ze daardoor nu doorgeven aan een nieuwe generatie. Ze zei bij haar afscheid dat ze niet alleen kennis over prestaties wilde meenemen naar haar nieuwe rol, maar ook lessen over “menselijkheid, samenwerking, plezier, verantwoordelijkheid en veerkracht”. Dat maakt haar nieuwe boodschap over passie en obsessie eigenlijk extra passend. De medailles waren zichtbaar voor iedereen, maar het echte geheim zat jarenlang in alles wat niemand zag. Steeds opnieuw trainen, vallen, herstellen en toch weer terugkomen. Lieke hoeft tegenwoordig zelf niet meer voor de jury te verschijnen, maar de instelling waarmee ze haar successen behaalde, is duidelijk nog lang niet verdwenen.