Nadine Visser valt in de prijzen, maar voelt zich ongemakkelijk: "Andere atleten verdienen het ook"

Nadine Visser heeft na een indrukwekkend atletiekjaar opnieuw iets om in de prijzenkast te zetten. De hordeloopster werd deze week uitgeroepen tot Atleet van het Jaar 2026 en kreeg daarmee erkenning voor een seizoen waarin ze eindelijk die langverwachte grote titel in de buitenlucht pakte. Toch lijkt Nadine zich bij alle aandacht niet helemaal comfortabel te voelen. Terwijl anderen haar overwinning zonder twijfel zouden vieren, kijkt zij vooral naar de concurrentie om zich heen. “Andere atleten verdienen het ook”, laat ze weten. Typisch Nadine: zelfs wanneer zij zelf op het hoogste podium wordt gezet, denkt ze blijkbaar eerst aan de rest.

De onderscheiding werd woensdag 4 november uitgereikt tijdens de AFAS 125 jaar Atletiek Dinnershow, waarmee het 125-jarig bestaan van de Nederlandse atletiek werd gevierd. Nadine moest het in de verkiezing opnemen tegen 1500-meterloper Stefan Nillessen en meerkampster Sofie Dokter. Uiteindelijk koos de vakjury voor de 31-jarige hordeloopster. De Atletiekunie roemde daarbij niet alleen haar sportieve prestaties, maar ook haar toewijding, benaderbaarheid en rol als voorbeeld voor jonge atleten.Op haar eigen beelden is te zien dat Nadine natuurlijk blij is met de prijs, maar ze plaatst er tegelijkertijd een kanttekening bij. “Andere atleten verdienen het ook”, schrijft ze. Daarmee lijkt ze duidelijk te maken dat ze het ergens ongemakkelijk vindt dat juist één persoon uit een jaar vol Nederlandse atletieksuccessen wordt gekozen. Stefan Nillessen pakte immers Europees goud op de 1500 meter en Sofie Dokter kende eveneens een sterk seizoen. Nadine neemt de prijs dus aan, maar doet dat bepaald niet met een houding alsof er maar één mogelijke winnaar was.

Dat de jury bij Nadine uitkwam, is sportief gezien goed te verklaren. Het absolute hoogtepunt kwam in augustus tijdens de Europese kampioenschappen in Birmingham. Daar won ze eindelijk goud op de 100 meter horden. Het verschil met de Poolse Pia Skrzyszowska was bijna niet zichtbaar: beide vrouwen kregen 12,67 seconden achter hun naam, maar na bestudering van de finishfoto bleek Nadine één duizendste van een seconde sneller. Voor iemand die al jarenlang aan de internationale top meedraait, was dat haar eerste grote Europese titel in de buitenlucht.Die overwinning betekende duidelijk veel voor haar. Tegen Runner’s World vertelde ze na haar Europese titel: “Ik heb hier heel lang op gewacht.” Eerder in het jaar had ze op de WK indoor in Toruń bovendien al zilver gepakt op de 60 meter horden in 7,73 seconden. Het seizoen kreeg daardoor al vroeg een sterk internationaal randje en Birmingham maakte het verhaal uiteindelijk compleet.

Na haar Europese titel was het seizoen nog niet voorbij. In september stond Nadine ook aan de start bij het nieuwe World Athletics Ultimate Championship in Boedapest. Daar nam ze het op tegen een absurd sterk deelnemersveld met onder anderen wereldrecordhoudster Masai Russell en voormalig wereldrecordhoudster Tobi Amusan. Nadine liep in de finale 12,39 seconden en eindigde daarmee als derde. De officiële uitslag van World Athletics bevestigt dat alleen Russell en Amusan die avond sneller waren.Daarmee bleef Nadine ook aan het einde van het seizoen gewoon tussen de absolute wereldtop staan. Dat maakt haar reactie op de prijs misschien juist zo opvallend. Ze heeft genoeg argumenten om zonder enige twijfel te zeggen dat ze hem verdiend heeft, maar kiest ervoor om de aandacht ook op andere Nederlandse atleten te vestigen. Het past bij de reden waarom de jury haar juist als boegbeeld van de sport omschrijft.

Voor Nadine is de titel Atleet van het Jaar uiteindelijk vooral de afsluiting van een seizoen waar ze lang naartoe heeft gewerkt. Europees goud, internationaal eremetaal en opnieuw bewijzen dat ze op haar 31ste nog altijd bij de snelste hordeloopsters ter wereld hoort: veel meer kan een atlete in één jaar nauwelijks vragen.Toch lijkt ze zelf niet van plan om de rest van atletiekminnend Nederland te vergeten. Waar een ander misschien meteen een uitgebreide overwinningsspeech zou houden, komt Nadine juist met de boodschap dat anderen de erkenning eveneens verdienen. Dat maakt haar prijs ergens extra passend. De vakjury beloonde namelijk niet alleen haar tijden en medailles, maar ook de persoon achter de prestaties.Het ongemakkelijke gevoel zal uiteindelijk waarschijnlijk wel verdwijnen zodra de prijs een plekje thuis heeft gekregen. En één ding kan Nadine zichzelf in ieder geval moeilijk ontzeggen: na jaren wachten op die grote buitentitel heeft ze in 2026 eindelijk een seizoen neergezet dat behoorlijk lastig te overtreffen wordt.