Schaatsster Antoinette de Jong beleeft wel héél bijzondere momenten met haar hengsten: "Wanneer ik het moeilijk had.."

Antoinette Rijpma-de Jong kennen we vooral als de vrouw die op hoge snelheid over het ijs vliegt, grote prijzen pakt en vrijwel altijd volledig gefocust aan de start verschijnt. Buiten de schaatsbaan blijkt er alleen nog een heel andere wereld te bestaan waarin de olympisch kampioene zich minstens zo thuis voelt. In haar nieuwste beelden draait het namelijk niet om rondetijden, trainingsschema’s of medailles. Antoinette zoekt juist de rust op bij de dieren waarmee ze al sinds haar jeugd een bijzondere band heeft. Achter die ogenschijnlijk ontspannen momenten blijkt bovendien een veel persoonlijker verhaal te zitten dan je op het eerste gezicht zou verwachten.

Antoinette groeide op in een familie waarin paarden een grote rol spelen. Zelf begon ze al jong met paardrijden en jarenlang combineerde ze die passie met het schaatsen. Op haar vijftiende moest ze uiteindelijk een keuze maken, omdat beide sporten op serieus niveau nauwelijks nog te combineren waren. Schaatsen won, maar de paarden verdwenen nooit echt uit haar leven. In een eerdere bijdrage omschreef Antoinette haar paarden als haar “uitlaatklep”. Ze vertelde daarbij dat de liefde voor de dieren haar met de paplepel werd ingegoten door haar opa, die zelf actief was binnen de paardensport.

De band met de dieren gaat alleen veel verder dan een leuke hobby naast het schaatsen. Antoinette vertelde recent openhartig dat de paarden juist in haar jeugd een bijzonder veilige plek voor haar vormden. Ze werd als kind gepest, onder meer vanwege haar rode haar, en probeerde thuis vaak te doen alsof alles goed ging. Bij haar ouders wilde ze sterk zijn. Niet huilen en niet telkens vertellen wat er was gebeurd. Bij de paarden hoefde dat volgens haar niet. “Bij mijn paarden hoefde ik vroeger niet sterk te zijn”, schreef Antoinette. Daar kon ze verdrietig zijn, boos worden of gewoon stil zijn zonder dat iemand daar iets van vond.

Juist die zin maakt duidelijk waarom de dieren zoveel voor haar betekenen. Antoinette schreef dat ze bij de paarden niet hoefde uit te leggen waarom ze verdrietig was. Haar rode haar maakte daar niets uit en er kwam geen oordeel. “Daar hoefde ik vooral niet te doen alsof het goed ging”, vertelde ze. Achteraf realiseert ze zich naar eigen zeggen pas echt hoe belangrijk die plek voor haar is geweest. Soms heeft een kind volgens Antoinette niet meteen de woorden om duidelijk te maken wat er speelt. Eerst kan er een veilige plek nodig zijn waar alles even losgelaten mag worden. Dat waren voor haar dus de paarden.

Haar jeugd vormt inmiddels ook de basis van een groter project. Antoinette richtte de Antoinette Foundation op, waarmee ze zich inzet tegen pesten en kinderen wil helpen om meer zelfvertrouwen op te bouwen. De stichting vertelt op haar eigen website dat Antoinette zowel mentaal als fysiek werd gepest en zich daardoor lange tijd eenzaam en niet begrepen voelde. In sport en bij haar paarden vond ze uiteindelijk een plek waar ze zichzelf kon zijn. De foundation wil juist die veilige ruimte ook voor andere kinderen helpen creëren.

Aan de paarden hangt voor Antoinette bovendien nog een andere emotionele betekenis. Haar opa, die zij zelf liefkozend haar “pake” noemt, was een belangrijke persoon binnen haar paardenleven. Hij bracht die liefde op haar over en bleef daar ook jarenlang met haar over praten. Antoinette vertelde eerder dat gesprekken met hem opvallend snel weer bij paarden terechtkwamen, zelfs wanneer zij eigenlijk over schaatsen wilde praten. Die band kreeg dit jaar een verdrietige lading.

In april maakte Antoinette bekend dat haar opa was overleden. Ze noemde hem daarbij haar “paardenvriend” en “mijn alles”. Het overlijden kwam tijdens een vakantie in de Verenigde Staten, waarna zij en haar man Coen Rijpma eerder terugkeerden naar Nederland. Het verlies kwam slechts enkele weken nadat Antoinette een van de grootste sportieve momenten uit haar carrière had beleefd. Tijdens de Olympische Winterspelen in Milaan won ze namelijk goud op de 1.500 meter. Na vijf eerdere olympische medailles zonder goud pakte ze eindelijk de titel waar ze jarenlang voor had gevochten.

Kort na het overlijden van haar opa beleefde Antoinette nog een bijzonder moment met Puro Blue RDJ. Dat paard maakte in Ermelo zijn internationale debuut en bleef daar foutloos. Voor Antoinette was dat optreden extra emotioneel omdat zij het paard samen met haar opa had. Bij de beelden schreef ze: “Pake zou trots zijn op ons paard.” Daarmee komen haar familie, paarden en sportieve leven ineens heel dicht bij elkaar.

p het ijs draait vrijwel alles om presteren. Rondetijden, medailles, plaatsen en honderdsten van seconden zijn uiteindelijk bepalend voor succes. Bij haar paarden werkt dat voor Antoinette heel anders. Daar hoeft ze volgens haar eigen woorden niet sterk te zijn, niets te bewijzen en ook niet te doen alsof alles goed gaat. Juist daarom zijn die momenten waarschijnlijk zo waardevol gebleven, ook nu ze olympisch kampioen is en gewend is geraakt aan volle stadions en grote verwachtingen.

Wie alleen naar de nieuwe beelden kijkt, ziet misschien vooral een topschaatsster die geniet van haar paarden. Achter die momenten zit alleen een veel groter verhaal. De dieren waren er toen Antoinette zich als kind onzeker voelde, ze vormden een verbinding met haar opa en ze bleven ook tijdens haar succesvolle schaatscarrière een vaste uitlaatklep. Dat maakt haar tijd bij de paarden heel wat meer dan een ontspannen middag buiten de schaatsbaan. Voor Antoinette Rijpma-de Jong zijn het dieren bij wie ze nooit hoefde uit te leggen waarom ze het moeilijk had. En juist daardoor lijken ze, ondanks al haar olympische medailles en wereldtitels, nog altijd tot de meest bijzondere onderdelen van haar leven te behoren.