Joy Beune zat op Olympische Spelen met verborgen leed: "Dat doet pijn. Meer dan mensen zien"

Het olympisch vuur is gedoofd, de medailles zijn verdeeld en Nederland kan terugkijken op een van de beste Winterspelen ooit. Deze editie leverde ons land het hoogste aantal gouden medailles ooit op en ook de positie op de medaillespiegel was historisch hoog. Alleen het totaal aantal plakken kwam niet boven eerdere records uit. Toch was het een Spelen om trots op te zijn.

Ook Joy Beune leverde haar bijdrage aan dat succes. Op haar allereerste Olympische Spelen pakte ze zilver op de ploegenachtervolging en eindigde ze als vierde op de 3000 meter. Een knappe prestatie, zeker op het grootste podium dat er is. Toch bleek achter die prestaties meer te schuilen dan alleen blijdschap.

Via Instagram blikte Beune uitgebreid terug op haar olympische debuut. “Mijn eerste Olympische Spelen… ik heb er bijna geen woorden voor 🤍”, schrijft ze. Als klein meisje droomde ze al van dit moment. Jaren van trainen, vallen en opstaan en alles opzijzetten voor dat ene doel. En dan sta je daar ineens.

Ze noemt het gevoel “fantastisch, intens en overweldigend”. Het zijn woorden die laten zien hoe bijzonder het was om daar te mogen staan. Maar haar verhaal stopt daar niet.

Beune is eerlijk over de andere kant van haar olympische avontuur. “Ik heb hier moeten omgaan met teleurstellingen, met momenten waarop het niet ging zoals ik had gehoopt. Dat doet pijn. Meer dan mensen soms zien.” Die woorden maken duidelijk dat een vierde plek, hoe knap ook, ook kan schuren.

Juist die moeilijke momenten hebben haar gevormd. “Ze maken me sterker, hongeriger en vastberadener. Ik weet dat ik hier alleen maar beter van word.” Het seizoen kende volgens haar highs en lows, maar trots overheerst. Trots op haar groei, haar veerkracht en alles wat ze onderweg heeft geleerd.

Voor Beune is het olympische hoofdstuk niet het eindpunt. Ze benadrukt dat dit “nog maar het begin” is. Het WK Allround wacht nog, waar ze haar titel wil verdedigen en opnieuw alles wil geven wat ze in zich heeft.

De medailles zijn verdeeld, de Spelen voorbij, maar bij Joy Beune brandt het vuur nog volop.