Birgit Schuurman gooit haar beentjes hoog de lucht in om gehavende binnenzijde te laten zien

Toch is er volgens Birgit één belangrijke reden waarom ze alle ellende achteraf kan accepteren. De buit is namelijk binnen. Voor ongeveer twintig euro aan bramen heeft ze bij elkaar weten te verzamelen. Gratis en voor niets, rechtstreeks uit de natuur. Althans, helemaal gratis zijn ze misschien niet. Want wanneer je vervolgens naar haar benen kijkt, zou je kunnen beargumenteren dat Birgit behoorlijk wat heeft betaald. Niet met geld, maar met huid. De vraag is dus hoeveel die bramen uiteindelijk werkelijk hebben gekost.

Bramen plukken klinkt op papier als een heerlijk ontspannen bezigheid. Je loopt naar een struik, zoekt de rijpe exemplaren uit en stopt ze in een bakje. Misschien neem je tussendoor alvast eentje om te proeven. De werkelijkheid is iets minder idyllisch. De struiken zitten natuurlijk vol doornen en wie enthousiast genoeg is om diep tussen de takken te zoeken naar de mooiste bramen, komt daar vroeg of laat achter. Birgit blijkbaar ook. De foto's van haar benen zijn in ieder geval het bewijs dat ze niet bepaald voor de makkelijkste route heeft gekozen.

Gelukkig heeft Birgit haar verwondingen met een flinke dosis humor vastgelegd. In plaats van de schrammen stilletjes te verbergen, gooit ze haar benen letterlijk omhoog voor de camera. Daarmee krijgen haar volgers een behoorlijk duidelijk beeld van de schade die de bramenjacht heeft veroorzaakt. Het levert een fotoreeks op die ergens tussen vakantieherinnering en oorlogsverslag in zit. Hier een paar lekkere bramen. Daar een flinke kras. En ondertussen waarschijnlijk de vraag: was die ene extra braam het nou echt waard?

Alsof de schrammen op haar benen nog niet genoeg zijn, blijkt Birgit ook op een andere plek met de gevolgen van haar avontuur te zitten. De doornen hebben namelijk niet alleen haar benen te pakken gekregen. Ook haar vingers blijken eraan te moeten geloven. Gelukkig hoeft Birgit die klus niet helemaal alleen op te lossen. Haar moeder helpt haar om de vervelende doornen uit haar vingers te halen. En dat is misschien wel precies het soort hulp dat je nodig hebt nadat je jezelf vrijwillig tussen een aantal agressieve bramenstruiken hebt geworpen. Moeder erbij, pincet erbij en rustig proberen om de schade weer ongedaan te maken.

Het grappige is natuurlijk dat je na zo'n ervaring waarschijnlijk denkt: volgende keer koop ik ze gewoon. Maar de kans is groot dat Birgit dat niet helemaal zo ziet. Want twintig euro aan bramen is natuurlijk best een mooie buit. Je hebt bovendien niet alleen fruit verzameld, maar ook een verhaal, een fotoreeks en een paar dagen lang een goed excuus om iedereen je gehavende benen te laten zien. Dat maakt de hele onderneming achteraf toch wat waardevoller.

Birgit laat met haar foto's eigenlijk precies zien waarom zelf fruit plukken zo leuk kan zijn, maar ook waarom je soms even moet opletten. De natuur geeft je iets lekkers, maar vraagt daar af en toe een kleine tegenprestatie voor. In dit geval waren dat een paar schrammen, wat geprik in haar vingers en waarschijnlijk de nodige moeite om de bramen überhaupt uit de struiken te krijgen. Maar uiteindelijk staat er wel een mooie voorraad klaar. En dat smaakt misschien nét iets beter wanneer je weet hoeveel moeite ervoor is gedaan.

De grote conclusie van Birgits bramen-queeste is dan ook vrij eenvoudig. De bramen waren gratis, maar niet zonder gevaren. Toch lijkt ze vooral met een glimlach terug te kijken op het avontuur. De schrammen worden met humor gedeeld, haar moeder helpt ondertussen de laatste doornen uit haar vingers te verwijderen en de opbrengst ligt waarschijnlijk ergens klaar om opgegeten te worden. En twintig euro aan bramen voor een paar schrammen is misschien nog best een redelijke deal. Al zou Birgit bij een volgende bramen-queeste misschien eerst even kunnen overwegen om een lange broek aan te trekken. Of misschien een paar handschoenen. Maar ja, dan heb je natuurlijk geen verhaal meer. En geen reden om je benen zo dramatisch de lucht in te gooien voor de camera.