Sophie Milzink begrijpt kritiek op aandacht zoeken niet: "Ik hou ervan om gezien en gehoord te worden"

Sophie Milzink heeft weinig behoefte om nog langer te doen alsof aandacht krijgen iets is waar ze zich voor zou moeten schamen. De influencer en podcastmaker denkt hardop na over een verwijt dat ze in haar carrière vaker heeft gehoord: dat ze graag in het middelpunt staat en misschien wel iets te veel behoefte heeft aan aandacht. Waar ze daar vroeger behoorlijk door geraakt kon worden, kijkt ze er inmiddels anders naar. Milzink vraagt zich vooral af waarom aandacht willen überhaupt zo snel als iets negatiefs wordt gezien. Volgens haar is het helemaal niet vreemd om het fijn te vinden wanneer mensen naar je luisteren, reageren op wat je maakt of simpelweg geïnteresseerd zijn in wat je te vertellen hebt.

De aanleiding voor haar verhaal is opvallend alledaags. Sophie zit thuis met haar vriend Brian Spierings wanneer hij haar erop wijst dat het gesprek even niet over haar gaat. Dat komt behoorlijk binnen. In haar column voor LINDA. vertelt ze dat Brian opmerkt dat ze duidelijk niet helemaal luistert naar wat hij vertelt. Wanneer hij vervolgens grapt dat het heel even niet om haar draait, reageert Sophie direct behoorlijk fel. Het raakt precies aan iets waar ze al langer gevoelig voor is. Tijdens haar jaren als content creator heeft ze genoeg opmerkingen naar haar hoofd gekregen. Mensen hebben kritiek gehad op haar uiterlijk, kleding, fillers en vrijwel alles wat ze online liet zien. Toch blijkt juist het verwijt dat ze verslaafd zou zijn aan aandacht haar opvallend diep te raken. Daar begon ze uiteindelijk zelf over na te denken.

Hoe langer de influencer erover nadenkt, hoe vreemder ze haar eigen reactie eigenlijk vindt. Ze maakt al jaren werk waarbij mensen letterlijk naar haar moeten kijken en luisteren. Ze maakt video’s, podcasts en andere content en deelt grote delen van haar leven met een publiek. Toch voelde het voor haar blijkbaar lange tijd ongemakkelijk om hardop toe te geven dat ze die aandacht ook daadwerkelijk leuk vindt. Daar is ze nu een stuk duidelijker over. “Ik hou ervan om gezien en gehoord te worden, ik hou van het krijgen van een reactie”, schrijft Sophie in haar column bij LINDA. Dat betekent volgens haar niet automatisch dat iemand compleet afhankelijk is van complimenten of voortdurend bevestiging nodig heeft. Ze vraagt zich vooral af waarom de behoefte aan erkenning zo snel als iets beschamends wordt neergezet. Voor iemand die zijn carrière juist rondom een publiek heeft opgebouwd, zou het misschien vreemder zijn als aandacht haar helemaal niets deed.

Sophie hoeft ook niet ver terug te zoeken om te ontdekken waar dat vandaan komt. Volgens haar moeder wilde ze als kind al graag gezien worden. Zo zou ze vroeger midden in het gangpad van de supermarkt hebben staan dansen zodra er muziek uit de radio kwam. Op school ging dat vrolijk verder. Ze wilde de hoofdrol in de musical van groep acht en kreeg die uiteindelijk ook. Later sloot ze zich op de middelbare school aan bij theater en maakte ze samen met een vriendin choreografieën voor talentenjachten. De camera kwam pas later. Toch lijkt de behoefte om iets te maken waar anderen naar kijken dus al veel langer aanwezig te zijn dan haar YouTube carrière.

Opvallend genoeg kreeg Sophie juist in haar jonge jaren online behoorlijk vaak te horen dat ze alleen maar aandacht zou willen. In een ouder interview met FunX vertelde ze dat mensen onder haar eerste YouTube video’s bijvoorbeeld opmerkingen achterlieten als: “Heb je aandacht tekort?” Destijds kwam dat behoorlijk hard binnen. Milzink was toen nog tiener en vertelde dat ze zich door zulke reacties afvroeg of ze misschien daadwerkelijk vreemd was. Ze wilde graag geaccepteerd worden en vond het moeilijk om te bepalen hoeveel ze zich van zulke opmerkingen moest aantrekken. Inmiddels lijkt ze daar duidelijk anders in te staan. In plaats van het verwijt te ontkennen, trekt ze het nu juist naar zich toe. Ja, ze houdt van aandacht. Alleen ziet ze steeds minder redenen waarom daar automatisch iets mis mee zou zijn.

Dat besef sluit ook aan bij hoe haar carrière zich heeft ontwikkeld. Sophie begon jong met online video’s en groeide daarna uit tot een bekende content creator. Inmiddels maakt ze onder meer de podcast Tante Soof, waarin persoonlijke onderwerpen en onzekerheden regelmatig worden besproken. Ook in een gesprek met NPO Radio 1 vertelde ze eerder al dat wat mensen op sociale media zien nooit het volledige verhaal is. Juist dat maakt haar nieuwe verhaal interessant.

Ze probeert niet te doen alsof aandacht haar toevallig overkomt. Haar beroep draait er voor een belangrijk deel om dat mensen geïnteresseerd blijven in wat ze maakt. Volgens haar hoeft dat niet iets oppervlakkigs te zijn. Een muzikant wil dat mensen luisteren, een schrijver hoopt dat iemand zijn boek leest en een influencer wil uiteindelijk ook dat mensen blijven kijken.

Het grappige aan haar hele verhaal is dat Brian uiteindelijk misschien dichter bij de waarheid zat dan ze aanvankelijk wilde toegeven. Zijn opmerking maakte haar boos omdat ze zelf nog een negatief oordeel had gekoppeld aan het idee van aandacht willen. Wanneer ze dat oordeel weghaalt, blijft er eigenlijk iets vrij simpels over. Sophie vindt het leuk om reacties te krijgen en om mensen met haar verhalen te bereiken. Dat past niet alleen bij haar werk, maar kennelijk ook gewoon bij haar karakter. Ze vraagt zich daarom in haar column af wie eigenlijk heeft bepaald dat aandacht willen automatisch zielig is.

Milzink lijkt daarmee vooral klaar te zijn met het kleiner maken van een eigenschap die al haar hele leven bij haar hoort. Ze wil niet meer doen alsof ze volledig ongevoelig is voor reacties of erkenning. Tegelijkertijd beweert ze ook nergens dat iedere seconde van de dag om haar moet draaien. Het verschil zit vooral in hoe ze ernaar kijkt. Waar ze vroeger onzeker werd wanneer iemand haar beschuldigde van aandacht zoeken, probeert ze dat nu veel neutraler te zien. Ze staat graag in het middelpunt, maakt graag iets waar mensen op reageren en vindt het fijn wanneer ze gezien en gehoord wordt.

Voor iemand die als tiener al online video’s maakte en inmiddels van praten, delen en zichtbaar zijn haar werk heeft gemaakt, is dat misschien ook niet zo verrassend. Sophie lijkt het zelf inmiddels vooral opvallend te vinden dat ze er zo lang moeite mee had om dat gewoon hardop toe te geven.