Noa Vahle ergert zich kapot aan baldadige Hélène Hendriks: "Dragen jullie elke dag een schoon onderbroekje?"

In de nieuwste aflevering van de podcast HNM zorgen Noa Vahle, Hélène Hendriks en Merel Ek opnieuw voor hilarische én herkenbare momenten. Dit keer is het vooral Noa die haar frustratie niet onder stoelen of banken steekt. De aanleiding? Een reeks promotievideo’s die opgenomen moesten worden, maar volledig uit de hand liep door het melige gedrag van Hélène. Wat begon als een simpele opdracht vanuit de zender, eindigde in een situatie waar Noa zich zichtbaar voor schaamde.

Noa vertelt in de podcast dat ze een promo moest opnemen voor een zogenaamd ‘uitzwaai-programma’. Op zich niets bijzonders, maar de manier waarop het moest gebeuren, zorgde al snel voor irritatie.

“Je krijgt dan gewoon een A4’tje aangeleverd van mensen van SBS,” legt Noa uit. Op dat papier stond precies wat ze moesten doen: zes verschillende promo’s opnemen, allemaal in dezelfde stijl. Dat klinkt misschien simpel, maar volgens Noa werd het al snel eentonig. “Het waren allemaal dezelfde soort filmpjes,” vertelt ze. “Na drie keer had ik het echt wel gezien.”

Waar Noa er na een paar takes klaar mee was, begon het bij Hélène Hendriks juist te kriebelen. Na de derde opname sloeg de stemming om en werd Hélène steeds meliger. In plaats van netjes het script te volgen, begon ze ineens zelf dingen te verzinnen. En dat zorgde voor nogal opvallende momenten.

“Toen hadden we het ineens over tactiek bij Beste Kamergenoten,” zegt Noa. Maar daar bleef het niet bij. Hélène gooide er vervolgens ook compleet willekeurige vragen doorheen, zoals: “Dragen jullie elke dag een schoon onderbroekje?” Een opmerking die totaal niet in de context paste, maar wel zorgde voor veel gelach… behalve bij Noa.

Voor Noa was de situatie allesbehalve grappig. Ze vertelt dat de opnames plaatsvonden terwijl er een hele zaal met mensen stond te kijken. “Ik schaamde me kapot,” geeft ze eerlijk toe. Terwijl Hélène bleef doorgaan met haar spontane en soms absurdistische opmerkingen, moest Noa telkens opnieuw beginnen met de opnames.

Dat zorgde niet alleen voor frustratie bij haar, maar ook bij de crew. Volgens Noa waren zelfs de cameramensen er op een gegeven moment klaar mee. “Die dachten ook echt: houd op,” zegt ze lachend, maar duidelijk nog steeds licht geïrriteerd.

Na afloop was Noa zo benieuwd hoe het er allemaal uitzag, dat ze de beelden graag terug wilde zien. Ze vroeg zelfs of ze de opnames kon opvragen. Maar daar kreeg ze een opvallend antwoord op: de beelden waren niet meer te vinden.

Dat zorgde natuurlijk voor nog meer hilariteit aan tafel in de podcast. Hélène had daar haar eigen theorie over: “Dat is gewoon chantagemateriaal. Dat zou ik ook verwijderen.” Een opmerking die perfect past bij de chaos die tijdens de opnames ontstond.

Waar Noa dacht dat alles verdwenen was, komt Merel Ek met een verrassende onthulling. Zij denkt namelijk dat ze de beelden ergens voorbij heeft zien komen.

“Ik heb deze beelden volgens mij wel gezien,” zegt ze. Dat zorgt meteen voor nieuwe speculatie: zijn de beelden echt weg, of zwerven ze ergens nog rond? Het idee dat die gênante momenten alsnog kunnen opduiken, maakt het verhaal alleen maar leuker.

Het moment laat perfect zien hoe de dynamiek tussen Noa, Hélène en Merel werkt. Waar Noa vaak wat serieuzer en gestructureerder is, zorgt Hélène juist voor spontaniteit en chaos.

Merel zit daar een beetje tussenin en geniet zichtbaar van de situatie. Die combinatie maakt de podcast zo populair: het voelt echt alsof je naar drie vriendinnen luistert die elkaar perfect aanvullen. Dit soort verhalen geven een kijkje achter de schermen van de televisiewereld, waar niet alles altijd zo strak en professioneel verloopt als het lijkt.

Voor luisteraars is het verhaal niet alleen grappig, maar ook herkenbaar. Iedereen heeft wel eens in een situatie gezeten waarin iets simpel leek, maar compleet uit de hand liep door iemand die de boel nét iets te serieus of juist totaal niet serieus nam. De combinatie van frustratie, humor en een vleugje schaamte maakt dit soort momenten juist memorabel.

Hoewel Noa zich op dat moment kapot ergerde, kan ze er inmiddels ook om lachen. Het verhaal zorgt voor veel hilariteit in de podcast en laat zien dat zelfs de meest simpele opdrachten kunnen uitmonden in chaos.

Of de beelden ooit nog boven water komen, is nog maar de vraag. Maar één ding is zeker: dit is een moment dat Noa Vahle niet snel meer gaat vergeten. En voor de luisteraars? Die hopen stiekem dat dat ‘chantagemateriaal’ ooit toch nog opduikt.