Merel Ek weet hoe zij en Hélène Hendriks veel geld kunnen verdienen: “Als jij nou dat topje uitdoet”

In de podcast HMN laten Hélène Hendriks, Noa Vahle en Merel Ek keer op keer zien dat geen enkel onderwerp te gek is om te bespreken. De drie vrouwen praten open over hun leven, werk en alles wat daar tussendoor speelt. Van voetbal tot persoonlijke verhalen, alles komt voorbij en juist die combinatie maakt de podcast zo populair. In een recente aflevering kwam het gesprek uit op Koningsdag en dat leverde weer een opvallend en vooral luchtig moment op.

Tijdens de aflevering wordt duidelijk dat niet iedereen van het trio Koningsdag dit jaar uitgebreid heeft gevierd. Hélène geeft aan dat ze het helemaal heeft overgeslagen en ook Noa laat weten dat ze er weinig mee heeft gedaan. Merel daarentegen heeft het anders aangepakt en vertelt dat ze juist wel naar de vrijmarkt is geweest, samen met haar kinderen. Ze beschrijft hoe ze het heerlijk vindt om tussen de kleedjes te lopen en te kijken naar kinderen die hun spullen proberen te verkopen.

Dat zorgt meteen voor herkenning aan tafel, want iedereen kent die typische sfeer van de vrijmarkt. Toch blijkt al snel dat niet iedereen er hetzelfde in staat, want waar Merel ervan geniet, ervaart Hélène het juist anders.

Hélène geeft eerlijk toe dat ze juist een beetje overprikkeld raakt van alles wat er op zo’n markt te zien is. Overal liggen spullen, mensen proberen dingen te verkopen en het is vaak druk, waardoor ze niet goed weet waar ze moet kijken of wat ze zou moeten kopen. Het is een totaal andere ervaring dan die van Merel, die juist de charme van de vrijmarkt benadrukt.

Merel blijft enthousiast en vertelt dat ze het juist leuk vindt om die chaos te ervaren. Vooral het moment waarop kinderen hun best doen om iets te verkopen, spreekt haar aan. Dat brengt haar ook meteen terug naar haar eigen jeugd.

In het gesprek haalt Merel een herinnering op aan vroeger, toen ze zelf op de vrijmarkt stond met haar blokfluit. Ze vertelt hoe ze daar muziek stond te maken en uiteindelijk gewoon 40 gulden verdiende. Dat zorgt voor een lachmoment aan tafel en brengt het gesprek op een nieuw idee.

Hélène vraagt vervolgens wat Merel nu zou kunnen verdienen als ze weer op die manier op de vrijmarkt zou staan, bijvoorbeeld in Breda. Merel reageert eerst nog wat terughoudend en zegt dat ze dat eigenlijk niet van plan is, maar het idee begint langzaam te groeien.

Niet veel later wordt het plan steeds concreter en begint het duo er serieus over te fantaseren. Hélène stelt voor om samen iets te doen, waarbij zij zou zingen en Merel zou spelen op haar fluit. Het nummer “Kleine Vogel” wordt genoemd en dat zorgt ervoor dat het idee nog meer vorm krijgt.

Merel gaat er uiteindelijk in mee en zegt dat ze dat nummer dan wel zou kunnen leren op haar blokfluit, zodat ze samen op de vrijmarkt zouden kunnen staan. Het gesprek krijgt daarmee een komische draai, waarbij ze zich voorstellen hoe ze daar als duo optreden en geld proberen te verdienen.

Het gesprek wordt nog grappiger wanneer Hélène zich afvraagt hoe lang ze eigenlijk zouden moeten optreden om bijvoorbeeld een dakkapel terug te verdienen. Dat soort opmerkingen zorgen ervoor dat het hele idee nog verder wordt uitvergroot en het duidelijk wordt dat het vooral om de humor gaat.

Merel reageert daarop dat ze dan waarschijnlijk wel een paar uurtjes bezig zouden zijn, maar dat het misschien nog steeds de moeite waard is. Het is precies dat soort luchtige en spontane gesprekken waar de podcast om bekendstaat.

Aan het einde van het gesprek komt er nog een opmerking die het helemaal afmaakt en laat zien hoe vrij de sfeer is tussen de drie. Met een knipoog wordt er gesuggereerd dat er misschien manieren zijn om nóg meer aandacht te trekken en dus meer geld te verdienen, iets wat meteen zorgt voor gelach aan tafel.

Het is precies die combinatie van humor, spontaniteit en een beetje scherp randje die HMN zo leuk maakt om naar te luisteren. Je weet nooit waar het gesprek naartoe gaat en juist dat zorgt ervoor dat dit soort momenten blijven hangen bij het publiek.