Marijn Kuipers bergt haar prachtige ballen veilig op; haar poes likt er op los

Het is de week waarin slingers weer in dozen verdwijnen en de boom langzaam zijn naalden terug claimt. Ook bij Marijn Kuipers is het “mission clean-up”. In haar nieuwe reels en stories zie je hoe ze met chirurgische precisie de kerstspullen langsloopt. De boom uit, lichtjes los, en dan het delicate werk: de ballen. Glanzend, fragiel, en stuk voor stuk met twee handen vastgepakt alsof ze een prijsbeker zijn. Marijn kiest niet voor de haastige methode; elk ornament krijgt een eigen plekje in noppenfolie of een vakje in de opbergdoos. Zo’n ritueel zegt alles: dit is iemand die haar decemberglans koestert.

Wie óók vol in beeld komt, is de huiskamerkoningin: Marijns kat. Terwijl zij een rijtje glazen ballen ordent, duikt de poes precies in het frame. Snuffelen, tikje met de poot, en ja, likken. Aan lintjes, aan doosranden en soms verdacht dichtbij die glimmende trofeeën. Het levert instant humor op. Je voelt de spanning in elke close-up: gaat dit goed, of rolt er zo een exemplaar over de rand? Marijn houdt het luchtig, grinnikt hoorbaar mee en schuift de bal net iets verder uit kattenbereik. Huishoudelijke realiteit meets Instagram esthetiek.

Wat de beelden prettig maken, is het tempo. Geen gehaaste timelapse, maar rust. Doos open, vakje vullen, deksel dicht. Ondertussen een halve blik naar de poes die alweer met haar neus in de volgende tas hangt. Het is het soort content dat je moeiteloos meeneemt: herkenbaar, ritmisch en met een subtiel ASMR-randje van knisperende folie en zacht gerinkel. Je hoeft geen perfectionist te zijn om dit bevredigend te vinden. En precies daarom blijven volgers kijken: dit is opruimen als mini-meditatie.

Ja, de woordgrap hangt in de lucht en Marijn laat ’m dankbaar bungelen. “Ballen” die veilig opgeborgen moeten worden, een “poes” die enthousiast meedoet: je hoeft het niet uit te spellen om te snappen waarom de comments vanzelf schrijven. De humor blijft speels, nooit grof. Een knipoog, een close-up van een lik, en weer door met inpakken. Zo houd je het ondeugend zonder het te forceren.

Tussen de regels door geeft ze een paar slimme hints mee. Breekbare ballen eerst, lintjes loshalen zodat ze niet rafelen, silica-zakjes in de doos tegen vocht, en labels op de zijkant zodat je volgend jaar niet hoeft te graaien. Dat is het fijne van Marijn-content: je krijgt sfeer én iets praktisch om morgen te gebruiken.

Als de laatste doos dichtklikt en de poes eindelijk kiest voor een vensterbank-dutje, blijft er één gevoel hangen: afronding. De glitters verdwijnen, maar de glimlach blijft. Marijn bewijst dat ook het einde van de feestdagen een klein feestje kan zijn zeker als je ballen veilig liggen en je poes, tja, nog even nageniet. Volgend jaar zelfde tijd, zelfde ritueel. En wedden dat zij dan weer net zo zorgvuldig (en met dezelfde ondeugende knipoog) te werk gaat?