Kjeld Nuis en Jenning de Boo bezorgen Joy Beune een horrorvlucht

De Olympische Winterspelen in Milaan zitten erop. De Nederlandse schaatshelden keerden met volle koffers en medailles terug naar huis. Kjeld Nuis pakte brons op de 1500 meter, Jenning de Boo sleepte twee keer zilver binnen op de 500 en 1000 meter en Joy Beune voegde daar ook nog eens zilver aan toe met de ploegenachtervolging. Reden genoeg voor een feestje, zou je zeggen.

Maar niet iedereen leek even ontspannen tijdens de terugvlucht naar Nederland. In een Instagramstory van Joy Beune werd al snel duidelijk dat haar reis allesbehalve rustig verliep.

In de video die Joy deelt vanuit het vliegtuig zie je Kjeld Nuis en Jenning de Boo naast haar zitten. De sfeer? Uitbundig. Misschien zelfs iets té uitbundig. De twee mannen zwaaien enthousiast met een klein Nederlands vlaggetje en lijken hun overwinning nog eens dunnetjes over te vieren op 10.000 meter hoogte. Ze lachen, ze juichen, ze doen alsof ze nog midden in het TeamNL-huis staan. De adrenaline is duidelijk nog niet gezakt. Na weken van spanning, focus en olympische druk is dat ook wel begrijpelijk.

Kjeld sloot zijn olympische carrière waarschijnlijk af met een knappe bronzen medaille. Jenning de Boo bevestigde zijn status als sprintkanon met twee zilveren plakken. De euforie zit er nog goed in. Maar dan draait de camera. Wanneer Joy de camera naar zichzelf richt, zie je een compleet ander beeld. Geen vlaggetje. Geen juichmoment. Alleen een blik die boekdelen spreekt. Licht vermoeid. Licht geïrriteerd. Alsof ze denkt: dit wordt een lange vlucht.

Waar je normaal gesproken hoopt dat er geen huilende baby naast je zit in het vliegtuig, had Joy dit keer twee volwassen mannen die zich gedroegen alsof ze net hun diploma hadden gehaald. Het contrast is bijna komisch. Ze filmt de jongens nog even, draait de camera weer naar zichzelf en haar gezichtsuitdrukking zegt eigenlijk alles. Dit is geen rustige powernap-vlucht. Dit is een “ik hoop dat we snel landen”-vlucht. En toch zit er ook iets moois in. Het laat zien hoe verschillend mensen omgaan met zo’n olympische ervaring. Waar de één meteen weer in chillmodus gaat, zit de ander nog vol in de overwinningsroes. En dat mag ook.

Joy zelf kan trouwens ook tevreden terugkijken. Haar zilveren medaille op de ploegenachtervolging is een prachtige prestatie. Alleen lijkt zij de terugreis iets serieuzer aan te pakken dan haar twee reisgenoten. De story leverde in ieder geval genoeg reacties op. Fans vonden het hilarisch om te zien hoe de dynamiek tussen de drie is. Het laat een andere kant zien van topsporters: niet alleen gefocust en professioneel, maar ook gewoon een beetje kinderlijk enthousiast. Of Joy uiteindelijk nog wat slaap heeft kunnen pakken, weten we niet. Maar één ding is zeker: deze horrorvlucht was in ieder geval een stuk vermakelijker dan turbulentie.