Hélène Hendriks en Noa Vahle doen pikante oproep: “Hoe noemen jullie je geslachtsdeel?”

In de podcast HMN laten Hélène Hendriks, Noa Vahle en Merel Ek regelmatig zien dat geen enkel onderwerp te gek is om te bespreken. De drie nemen hun luisteraars mee in gesprekken die alle kanten op kunnen gaan en juist dat maakt de podcast zo populair. In een van de recente afleveringen kwam er echter een onderwerp voorbij waar je niet meteen op rekent, maar dat wél meteen blijft hangen.

Tijdens de aflevering ging het namelijk ineens over de verschillende benamingen die mensen gebruiken voor het geslachtsdeel. Een onderwerp dat misschien niet standaard op tafel komt, maar juist daardoor zorgt voor een opvallend moment in de podcast. Het begon vrij luchtig, maar werd al snel een gesprek waar de drie volledig in meegingen.

Merel Ek trapte het onderwerp af en haalde meteen een voorbeeld aan van termen die je volgens haar vaak hoort, waarbij ze het had over woorden zoals “voorbibs”. Dat zorgde direct voor een reactie van Hélène, die aangaf dat ze dat misschien wel een van de ergste benamingen vond die er zijn.

Vanaf dat moment ging het gesprek in rap tempo verder en begonnen de suggesties over tafel te vliegen. Noa Vahle kwam met haar eigen ideeën en noemde onder andere “poeni” en “poen”, wat meteen weer zorgde voor reacties van de andere twee. Hélène speelde daar direct op in en vroeg lachend of Noa dat zelf ook zo noemde, iets wat Noa meteen ontkende.

Het bleef daar niet bij, want Hélène gooide er vervolgens nog een aantal andere benamingen tegenaan, waaronder “vlamoes”, “floempie” en “vavavoem”. Het soort woorden dat je niet elke dag hoort, maar juist daarom zorgt voor een komisch en opvallend gesprek. De sfeer bleef luchtig en het was duidelijk dat de drie zich er volledig in konden vinden.

Wat dit moment vooral laat zien, is hoe spontaan de podcast is. Er wordt niet gewerkt met strakke scripts, maar juist met gesprekken die vanzelf ontstaan en alle kanten op kunnen gaan. Dat maakt dat dit soort onderwerpen ineens voorbij komen en dat zorgt voor momenten waar luisteraars het later nog over hebben.

Noa gaf op een gegeven moment zelf ook aan dat het misschien maar goed was dat de directeur er niet bij was, omdat die het gesprek waarschijnlijk al snel had afgekapt. Dat zegt eigenlijk alles over hoe vrij de sfeer is tijdens de opnames en hoe ver ze soms gaan in hun gesprekken.

Aan het einde van het gesprek besloten ze het nog een stap verder te trekken door hun luisteraars erbij te betrekken. Merel riep op om zelf in te sturen welke benamingen mensen gebruiken en gaf aan dat dit via tekst of mail gedeeld kon worden. Daarmee werd het onderwerp niet alleen een intern gesprek, maar ook iets waar het publiek actief aan mee kan doen.

Dat soort interactie zorgt ervoor dat luisteraars zich betrokken voelen bij de podcast en dat het gesprek ook buiten de aflevering doorgaat. Het maakt duidelijk dat HMN niet alleen draait om wat er in de studio gebeurt, maar ook om wat er daarbuiten loskomt.

Met deze aflevering laten Hélène Hendriks, Noa Vahle en Merel Ek opnieuw zien dat ze nergens voor terugdeinzen. Of het nu gaat om serieuze onderwerpen of juist luchtige en opvallende gesprekken zoals deze, alles kan voorbij komen.

Juist die combinatie maakt de podcast interessant om te volgen. Je weet nooit precies waar het gesprek naartoe gaat en dat zorgt ervoor dat mensen blijven luisteren. Dit moment is daar een goed voorbeeld van: onverwacht, een tikje pikant en vooral typisch voor hoe zij hun podcast maken.