Noa Vahle heeft spijt van onthulling over drugsgebruik: "Ik kan ook niks leuks effe vertellen"

Noa Vahle heeft zich in een recente aflevering van HNM de podcast opvallend uitgesproken over de nasleep van haar eerdere openheid over drugsgebruik. Wat begon als een luchtige en eerlijke bekentenis, groeide al snel uit tot een mediastorm vol koppen waar ze zich totaal niet in herkent. In de podcast blikt ze daar nu op terug, met een flinke dosis humor maar ook duidelijke frustratie.

Tijdens het gesprek wordt Noa direct geconfronteerd door Hélène Hendriks, die er met een knipoog induikt. “Ik dacht eigenlijk dat jij was opgenomen,” zegt Hélène lachend, waarop Noa verbaasd reageert: “In een kliniek?” De toon is meteen gezet.

De grap wordt nog even doorgetrokken als Hélène vraagt of ze “net lekker een snuifje” heeft genomen, waarop Noa sarcastisch antwoordt: “Ja lekker.” Ook Merel Ek mengt zich in het gesprek en complimenteert haar zogenaamd voor haar “openheid over dat drugsprobleem”, waarna iedereen in lachen uitbarst. Maar achter de humor zit wel degelijk een serieus punt.

Noa legt uit dat haar eerdere uitspraken totaal uit hun verband zijn getrokken. “Voor de mensen die dat gemist hadden: ik heb twee weken geleden gezegd dat ik een keer heb geëxperimenteerd toen ik 21 was en dat het niks voor mij bleek te zijn,” vertelt ze.

Volgens haar is dat in de media compleet anders neergezet. Artikelen suggereerden dat er sprake was van structureel drugsgebruik, met koppen als “Noa Vahle open over drugsgebruik” en zelfs insinuaties dat ze dagelijks zou gebruiken. “Sorry, zo heb ik het niet gelezen in al die artikelen,” zegt ze cynisch.

De podcast maakt duidelijk hoe groot de kloof kan zijn tussen wat er daadwerkelijk gezegd wordt en hoe dat vervolgens wordt gebracht. Noa wijst op de rol van clickbait en hoe snel verhalen worden uitvergroot.

“De wereld van de clickbait…” verzucht ze. Zelfs grote media, waarvan je misschien meer nuance zou verwachten, deden volgens haar mee aan het aandikken van het verhaal. Merel Ek geeft toe dat ze er zelf nog wel om kon lachen, maar voor Noa ligt dat anders. “Ikke niet,” zegt ze duidelijk.

De hele situatie lijkt Noa aan het denken te hebben gezet over hoe open ze in de toekomst nog wil zijn. Waar ze eerder zonder veel nadenken persoonlijke dingen deelde, voelt dat nu anders.

“Dan denk ik: jeetje, ik kan ook niks leuks effe vertellen,” zegt ze. Het laat zien dat ze zich geremd voelt door hoe haar woorden kunnen worden verdraaid. Wanneer Hélène vraagt of dit betekent dat ze minder open gaat zijn, lijkt Noa daar serieus over na te denken. “Ja, als het zo moet gaan, dan zeg ik het maar niet,” geeft ze toe.

Het is niet de eerste keer dat Noa merkt hoe snel iets kan escaleren. In de podcast verwijst ze ook naar een eerdere situatie rondom een verhaal over een “gekke seksclub”, dat eveneens groter werd gemaakt dan bedoeld. Die ervaringen lijken zich nu op te stapelen en zorgen ervoor dat ze voorzichtiger wordt met wat ze deelt.

Aan het einde van het gesprek probeert Noa het beeld recht te trekken dat inmiddels is ontstaan. “Ik ben eigenlijk een brave harry,” zegt ze lachend. Ze benadrukt dat ze af en toe een glas wijn drinkt, maar verder weinig geks doet. Het contrast met hoe ze in sommige media wordt neergezet, kan volgens haar bijna niet groter zijn.

Hoewel het gesprek vol humor zit, is de boodschap duidelijk. Noa heeft ervaren hoe snel iets kleins kan uitgroeien tot een groot verhaal. En dat heeft impact op hoe vrij je je nog voelt om dingen te delen. Toch blijft ze zichzelf, met een knipoog en een flinke dosis zelfspot. Maar één ding lijkt zeker: de volgende keer denkt ze misschien toch twee keer na voordat ze iets “onschuldigs” vertelt.