Ex-schaatsster Robin Groot filmt heftig moment en kan tranen niet bedwingen

Robin Groot liet vorig jaar een flinke bom vallen. Na twintig jaar op het ijs besloot ze te stoppen met schaatsen. Zelf noemde ze het de moeilijkste beslissing ooit. Waar veel sporters daarna even zoekende zijn, koos Robin meteen een andere route. En die bracht haar dit weekend naar Parijs. Niet voor een citytrip, maar voor haar allereerste marathon. Wat daar gebeurde, hakte er flink in.

Een jaar geleden was hardlopen totaal geen ding voor Robin. Ze zegt het zelf ook eerlijk. Ze liep niet hard en dacht er nooit over na om een marathon te doen. Toch begon ze ergens in juni 2025 met haar eerste rondje. Vijf kilometer. Dat vond ze verschrikkelijk. Echt verschrikkelijk.

Toch bleef ze doorgaan. Niet omdat het meteen leuk was, maar omdat ze het een kans gaf. Langzaam veranderde er iets. Waar het eerst tegenzin was, begon het een soort uitdaging te worden. En daarna kwam zelfs het plezier. Ondertussen zat ze ook niet stil in de gym. Ze deed mee aan HYROX evenementen en was daar regelmatig aan de start te vinden. Dat hielp haar conditie, maar een marathon is een ander verhaal. Tien maanden later stond ze ineens in Parijs aan de start. Dat is een bizarre omschakeling als je bedenkt waar ze vandaan komt.

De marathon begon precies zoals je hoopt. Robin zat lekker in haar ritme en liep strak haar tempo. Gemiddeld rond de 5:20 per kilometer en dat hield ze goed vol. Ze genoot zichtbaar van het moment. Alles klopte. De sfeer, haar lichaam, haar tempo. Rond de 30 kilometer sloeg het ineens om. Misselijk. Overgeven. En daar ging haar flow. Haar tempo zakte en haar energie verdween. Ze probeerde zich te herpakken, maar het bleef niet bij één moment. Het gebeurde nog een keer. Op dat punt was ze helemaal leeg.

Dat zijn de momenten waarop het mentaal wordt. Je lichaam zegt stop, maar je hoofd probeert nog iets te forceren. Robin zat precies in dat gevecht. Ze wilde niet stoppen, maar wist ook niet meer hoe ze die finish moest halen.Toch ging ze door. Niet omdat het makkelijk was, maar puur op karakter. Stap voor stap. Geen tempo meer om trots op te zijn, alleen nog maar vooruit komen. Dat is het rauwe van een marathon. Zeker als het je eerste is.

Toen ze uiteindelijk over de finish kwam, brak het moment haar. Ze filmde het zelf en daar zie je precies wat het met haar doet. Geen grote woorden, geen show. Gewoon pure emotie. Tranen die vanzelf komen omdat alles eruit moet. “I DID IT!!!” schrijft ze erbij. Haar eerste marathon uitgelopen. Niet zonder moeite en zeker niet zonder strijd. Maar hij staat wel achter haar naam. Als je haar een jaar geleden had verteld dat ze dit zou doen, had ze je niet geloofd. Dat zegt ze zelf ook. En juist dat maakt het zo sterk.

Wat overblijft is trots. Geen overdreven verhaal, maar een eerlijke prestatie. Van iemand die niet eens hardliep naar iemand die een marathon finisht in Parijs. Robin Groot laat zien dat stoppen met topsport niet betekent dat je stilvalt. Soms begint er juist iets compleet nieuws. Iets waar je jezelf opnieuw tegenkomt. En als je dan over die finish komt en de tranen rollen over je wangen, dan weet je één ding zeker. Dit was het waard.