Dafne Schippers ontmoet zeldzame Mongool en mag hem zelfs even vasthouden

Dafne Schippers heeft haar hardloopschoenen inmiddels ingeruild voor een leven waarin ineens ruimte is voor compleet andere avonturen. De voormalig topsprintster trok onlangs door Mongolië en kwam daar terecht in een wereld die weinig lijkt op de atletiekstadions waarin ze jarenlang rondliep. Tijdens haar reis ontmoette ze traditionele adelaarsjagers en mocht ze zelfs een enorme adelaar op haar arm houden. Vooral één ontmoeting maakte indruk: Schippers kwam oog in oog te staan met een van de weinige vrouwelijke adelaarsjagers in het gebied.

Op de foto's is te zien hoe Schippers midden in het uitgestrekte Mongoolse landschap naast een lokale jager staat. Even later krijgt ze zelf een enorme adelaar op haar gehandschoende arm. Het dier spreidt zijn vleugels uit terwijl Schippers breed lachend omhoog kijkt. Ze benadrukt bij haar foto's dat het niet om een toeristische show gaat, maar om een traditie die nog altijd onderdeel is van het lokale leven. "So special to meet the eagle hunters of Mongolia", schrijft ze.

Schippers was er bovendien aan het begin van het jachtseizoen. De jagers trekken dan in traditionele kleding en te paard met hun adelaars het gebied in. Ze noemt het extra bijzonder dat ze een van de weinige vrouwelijke adelaarsjagers mocht ontmoeten. "Really grateful I got to experience a little bit of their world", schrijft de voormalig sprintster over de ervaring.

De reis ontstond opvallend spontaan. Schippers ontmoette avonturier Tamar Valkenier tijdens het Boekenbal en raakte enthousiast door haar verhalen. Niet veel later besloot ze mee te gaan. Met een kleine groep trok ze samen met Kazachse nomaden door het Altai-gebergte in het uiterste westen van Mongolië. Paarden, kamelen en overnachten midden in de natuur hoorden daarbij. Een strak dagschema was er juist niet: het weer en de omstandigheden bepaalden hoe de dagen verliepen.

Die manier van reizen lijkt precies te passen bij de nieuwe fase waarin Schippers zit. Na jarenlang alles te plannen rond trainingen en wedstrijden kan ze tegenwoordig makkelijker ergens instappen zonder exact te weten wat er gaat gebeuren. In een recente terugblik op haar reis schreef ze: "Of ik de volgende keer weer spontaan mee zou gaan? Hell yeah!" Ze vertelde ook dat ze haar telefoon nauwelijks had aangeraakt en juist door het gebrek aan luxe meer oog kreeg voor haar omgeving.

Dat Schippers tegenwoordig tijd heeft voor zulke reizen, was tijdens haar atletiekcarrière nauwelijks denkbaar. Vijftien jaar lang draaide vrijwel alles om trainingen, herstel en wedstrijden. Ze werd in 2015 en 2017 wereldkampioene op de 200 meter en pakte tijdens de Olympische Spelen van Rio in 2016 zilver op die afstand. In september 2023 maakte ze uiteindelijk bekend dat haar topsportcarrière voorbij was. Blessures hadden haar laatste jaren steeds meer in de weg gezeten. (worldathletics.org)

Sindsdien probeert Schippers juist te ontdekken wat er buiten die atletiekwereld ligt. Dat bleek niet meteen eenvoudig. "Vijftien jaar had mijn leven een vast ritme van trainingen en wedstrijden", vertelde ze eerder over die omschakeling. Daarna zocht ze bewust ruimte om een andere wereld te ontdekken. In Mongolië lijkt daar inmiddels een behoorlijk letterlijk voorbeeld van. In plaats van de volgende wedstrijd op haar kalender stond er plotseling een tocht door valleien op ruim 2.000 meter hoogte.

De adelaarsjagers waren slechts een onderdeel van haar reis. Schippers vertelt ook over lokale festivals, paardenraces, worstelwedstrijden en nachten in tenten tussen de dieren. Zelfs een kameel genaamd Chillpik kreeg een speciale plek in haar herinneringen. Toch springen de beelden met de enorme adelaar er behoorlijk tussenuit. Voor iemand die jarenlang vooral werd gefotografeerd met medailles om haar nek, is het een compleet ander plaatje.

Schippers lijkt die verandering zelf juist te omarmen. In een interview uit augustus vertelde ze dat haar leven na de topsport ook een andere kant van haar persoonlijkheid naar boven heeft gebracht. "Mijn stoere kant is aangeleerd. Nu ik gestopt ben, durf ik mijn zachte kant meer de ruimte te geven." In Mongolië hoefde ze in ieder geval even helemaal geen wereldkampioene te zijn. Al moet je behoorlijk stevig in je schoenen staan wanneer zo'n gigantische adelaar besluit zijn vleugels uit te slaan terwijl hij op je arm zit.