In De Bondgenoten lijkt het inmiddels een terugkerend patroon: zodra het licht uitgaat, lijkt de afstand tussen Chess en Thomas ineens een stuk kleiner te worden. Kijkers zien op tv hoe de twee elkaar steeds weer opzoeken, ook op momenten dat je juist zou verwachten dat er grenzen worden getrokken. En precies dát is nu het probleem: het is een situatie geworden waarin iedereen voelt dat het eigenlijk moet stoppen. Thomas en Chess vinden elkaar wéér in het donker
Waar het eerst nog werd afgedaan als spanning, gezelligheid of gewoon een klik, is het inmiddels doorgeschoven naar een fase waarin het te veel is om nog weg te lachen. De beelden laten zien dat Chess en Thomas moeite hebben om elkaar los te laten. Letterlijk ook. In het donker, wanneer er minder ogen op hen gericht lijken, komt die aantrekkingskracht extra naar voren. We zien Thomas en Chess een moeilijk gesprek voeren, terwijl ze elkaar intensief op elkaars handen en armen strelen. Hoewel dat natuurlijk niet heel 'ver' gaat, is het wél een vrij intiem tafereel.
Dat is natuurlijk precies waarom er online zoveel over wordt gepraat: de kijker ziet twee mensen die duidelijk iets bij elkaar zoeken, maar ook twee mensen die weten dat het niet handig is. En dat alles terwijl de vriend van Chess, die gewoon thuis voor de buis zit, overal van mee kan 'genieten'...
Thuis zit er iemand mee te kijken
En dan is er nog de factor die alles zwaarder maakt: Chess heeft buiten het programma een vriend. Die zit thuis, ziet wat er op televisie gebeurt en maakt zich, volgens de situatie zoals die nu naar voren komt, zorgen over wat er precies aan de hand is tussen Chess en Thomas.
Die zorgen zijn niet uit de lucht gegrepen. Als je keer op keer ziet dat je vriendin in een huis vol camera’s steeds weer tegen dezelfde jongen aan kruipt, dan is het logisch dat je je afvraagt waar dit eindigt. Haar vriend zou bang zijn dat Chess uiteindelijk over een grens gaat en vroeg haar daarom om naar huis te komen.
Het moet stoppen, maar dat doet pijn
Chess lijkt zelf ook te voelen dat dit punt is bereikt. Dat het niet meer kan zoals het ging. Niet alleen omdat kijkers er wat van vinden, maar vooral omdat er thuis iemand zit die hiermee worstelt. De situatie is simpel: doorgaan met Thomas betekent gedoe, stoppen betekent ook iets verliezen.
En dat laatste is precies wat je bij Chess proeft. Ze lijkt het jammer te vinden dat het stopt tussen haar en Thomas. Niet per se omdat het “romantisch” moet zijn, maar omdat ze wél iets voelt bij hem. Een band. Een vertrouwdheid. Iets wat je niet zomaar uitzet omdat iemand zegt dat het niet handig is.
Nog één wens: normaal met elkaar verder
Wat Chess vooral belangrijk lijkt te vinden, is dat ze hierna nog goed met Thomas om kan gaan. Ze wil dat het gewoon op deze weg door kan blijven gaan. Stoppen met de wederzijdse fysieke toenadering lijkt stiekem niet meer te kunnen. Of bedoelt ze hier juist dat het fysieke onderdeel van haar relatie met medebewoner Thomas voor nu stopt? Als je die strelende handjes tekeer ziet gaan in het donker, lijkt dat niet het geval.
Het wordt kiezen
Het komt nu neer op één ding: grenzen. Of het nou vanuit thuisfront komt, vanuit eigen geweten of gewoon omdat de situatie onhoudbaar wordt, Chess en Thomas zitten op het punt dat het écht moet stoppen. En de vraag is alleen: lukt dat ook, als het donker wordt en de neiging weer toeslaat?