Prachtige verslaggever Annemarie Landman (RTL) krijgt flinke klappen van gefrustreerde reizigers op Schiphol

Schiphol zucht, puft en kraakt. Duizenden gestrande reizigers, eindeloze rijen, omgeroepen vertragingen die elke keer nét weer opschuiven. Op sociale media krijgt de luchthaven inmiddels een weinig vleiende bijnaam toebedeeld: “Shithole”. En in dat decor loopt RTL Nieuws-verslaggever Annemarie Landman dapper rond, microfoon in de aanslag, tussen koffers, kinderwagens en knetterende zenuwen. Het levert indringende tv op, maar ook iets anders: flinke klappen. Niet fysiek, wel mentaal en verbaal, van mensen die hun geduld, aansluiting en humeur al uren geleden kwijt zijn.

Het zijn figuurlijke dreunen die je als verslaggever moet kunnen incasseren. Annemarie Landman blijft koel. Ze stelt vragen, knikt, vat samen, en geeft mensen ruimte om hun frustratie te ventileren zonder dat het ontspoort. Je ziet haar ervaring: rechtop, rustig praten, telkens terug naar het feitelijke verhaal. Dat is knap, want op zulke dagen is een terminal net een drukketel. De kleinste vonk, een gemiste gate of een verschoven vertrektijd, en de boel loopt over. Terwijl de camera’s draaien, regent het ook online reakties. De hashtag met die weinig chique bijnaam voor Schiphol stijgt, filmpjes van slapende reizigers en eindeloze slangen delen schaamteloos de ronde.

De luchthaven zegt ondertussen “er alles aan te doen” om mensen zo snel mogelijk op hun bestemming te krijgen. Extra personeel, noodscenario’s, en communicatie via omroep en app, het staat allemaal in de verklaringen. Maar wie al 18 uur op een plastic stoeltje leeft van zakjes chips en lauwe koffie, hoort vooral: wacht nog even. Die kloof voel je in elk gesprek dat Landman voert. Reizigers willen geen proces, maar perspectief: wanneer kan ik weg, waar kan ik slapen, wie helpt mij nu. Het zijn vragen die een verslaggever moet doorgeven in plaats van beantwoorden, en dat maakt haar rol tegelijk dankbaar en ondankbaar.

Wanneer de camera uitgaat, is de chaos niet weg. De rij schuift soms een meter, dan weer niets. Schiphol werkt door, de maatschappijen draaien overuren, en reizigers hopen dat hun gate plotseling wél groen kleurt. Tot die tijd blijft het taxiën op de grond. En Annemarie? Die blijft, met dezelfde kalmte, verslag doen van wat velen liever overslaan. In een hal vol frustratie is juist dat misschien wel de hardste klap die je kunt uitdelen: helderheid.