Hélène Hendriks onthult mysteries rondom mannelijke collega: "Het kabbelt nooit bij hem"

Inmiddels behoort Hélène zelf tot de bekendste gezichten van de Nederlandse sporttelevisie. Met programma's rondom voetbal, talkshows en grote sportevenementen heeft ze haar plek meer dan verdiend. Toch ging dat niet vanzelf. Ook Hélène begon ooit als nieuweling in Hilversum. In de podcast vertelt ze dat ze in haar eerste jaren veel heeft gekeken naar collega's die al jarenlang ervaring hadden. Jan Joost van Gangelen en Wilfred Genee speelden daarin een belangrijke rol. Daar keek ze echt naar op. Door simpelweg mee te kijken, vragen te stellen en te observeren ontdekte ze hoe je een live-uitzending soepel laat verlopen. Zeker bij sportprogramma's, waar onverwachte gebeurtenissen en improvisatie aan de orde van de dag zijn, is ervaring goud waard.

Vooral het snelle denkvermogen van Wilfred Genee maakt indruk op Hélène. Volgens haar ziet hij voortdurend wat er aan tafel gebeurt en voelt hij feilloos aan wanneer een gesprek meer tempo nodig heeft. Waar anderen misschien nog even afwachten, grijpt Genee direct in. "Als het gaat kabbelen, komt hij met een versnelling," legt Hélène uit. Dat kan een scherpe vraag zijn, een onverwachte opmerking of een onderwerp dat het gesprek weer volledig openbreekt. Juist daardoor blijven zijn programma's volgens haar voortdurend in beweging.

Die eigenschap is volgens Hélène misschien wel zijn grootste kwaliteit als presentator. Bij sommige talkshows kan een gesprek langzaam voortkabbelen zonder dat iemand echt de regie neemt. Volgens haar gebeurt dat bij Wilfred nauwelijks. Hij voelt precies aan wanneer de energie iets terugloopt en weet dan direct een nieuwe impuls te geven. Daardoor blijft het tempo hoog en worden kijkers voortdurend bij het gesprek betrokken. Dat is iets wat je volgens Hélène niet zomaar leert uit een boek. Het is een gevoel dat Wilfred in de loop der jaren heeft ontwikkeld.

Misschien nog opvallender is wat Hélène zegt over Wilfred als persoon. Door zijn scherpe vragen en directe stijl ontstaat bij veel kijkers het beeld dat hij weinig empathisch is. Volgens Hélène klopt dat beeld helemaal niet. "Mensen denken dat hij niet zo empathisch is, maar dat is hij wel." Ze vertelt dat hij achter de schermen juist veel oog heeft voor de mensen met wie hij werkt. Die kant van hem zien televisiekijkers lang niet altijd terug, omdat de focus tijdens uitzendingen nu eenmaal op het programma ligt. Daarmee schetst Hélène een heel ander beeld van de presentator dan veel mensen misschien verwachten. Het verhaal van Hélène laat ook zien hoe belangrijk collega's zijn binnen de televisiewereld. Presenteren leer je niet alleen tijdens een opleiding of door veel vlieguren te maken, maar ook door te kijken naar mensen die het vak al jarenlang beheersen. Juist live-televisie vraagt om eigenschappen die je alleen ontwikkelt door ervaring op te doen. Het juiste moment kiezen om iemand te onderbreken, een gesprek een andere kant op sturen of juist even stilte laten vallen: het zijn details die het verschil kunnen maken. Volgens Hélène hebben zowel Jan Joost van Gangelen als Wilfred Genee haar daarin veel geleerd. Ze kijkt met veel plezier en bewondering terug naar die periode.

Opvallend is dat Hélène inmiddels zelf in een positie zit waarin jonge presentatoren waarschijnlijk weer naar háár kijken. De afgelopen jaren groeide ze uit tot een van de meest gevraagde gezichten op de Nederlandse televisie. Toch spreekt ze in de podcast met veel waardering over de mensen die haar daarbij hebben geholpen. Dat laat zien dat zelfs ervaren presentatoren blijven leren van collega's om hen heen. Iedere uitzending levert weer nieuwe inzichten op en juist die nieuwsgierigheid lijkt Hélène nog altijd te hebben. De uitspraken in de podcast zijn uiteindelijk vooral een mooi compliment aan twee collega's met wie ze jarenlang heeft samengewerkt. Zeker de woorden over Wilfred Genee zullen bij veel kijkers voor een ander beeld zorgen. Waar hij op televisie bekendstaat om zijn scherpe vragen, snelle grappen en soms stevige discussies, benadrukt Hélène juist de kwaliteiten die minder zichtbaar zijn: zijn empathie, zijn gevoel voor mensen en zijn vermogen om een programma altijd in beweging te houden. En misschien vat één opmerking dat wel het beste samen. Bij Wilfred Genee, zegt Hélène, kabbelt het eigenlijk nooit.