Atlete Nadine Visser is de weg kwijt en pakt haar spullen

Nadine Visser kondigt aan dat ze “twee weken naar huis” gaat voor kerst. Klinkt glashelder, maar wie haar als topsporter volgt weet: bij Nadine heeft het woord huis meerdere postcodes. Het ene moment traint ze in het buitenland op zonovergoten banen, het andere moment zit ze in Arnhem of bij familie. Resultaat: zelfs Nadine lijkt even te twijfelen waar haar eigen voordeur staat, maar pakt in elk geval vastbesloten haar spullen.

Voor atleten als Visser is thuis minder een adres en meer een stand van zaken. Zit ze in een blok met krachttrainingen en technische sessies, dan voelt de baan als huiskamer en het krachthonk als keuken. De afgelopen weken bivakkeerde ze veel buitenslands, waar ze haar ritme vond: drills, horden, starts, ijsbad, slapen, repeat. Dat strakke schema maakt een kerstrit naar Nederland extra symbolisch. Je ruilt even de tartan voor tafelgesprekken en de startblokken voor spelletjes op de bank.

Op papier heet het vakantie, maar een atleet stopt nooit helemaal. Twee weken thuis betekent herstel, onderhoud en stiekem toch die korte sessies om het gevoel vast te houden. Denk aan mobiliteit, rompstabiliteit en lichte loopjes om de motor soepel te laten draaien. Bovendien is januari dichtbij en lonkt het indoorseizoen. Elke dag die je nu slim benut, betaalt zich straks uit in tienden. Nadine kennende worden de kerstkransjes nauwkeurig afgewogen tegen een setje heupopeners.

Dat “weg kwijt” is precies de charme van topsport. Je leeft in cycli. Trainingskamp, wedstrijd, herstel, analyse, opnieuw beginnen. Plots is het december en mag het compas even wiebelen. Waar is thuis, waar is werk, waar is rust. Het antwoord is voor Nadine simpel en dubbel tegelijk. Thuis is familie, vrienden en vertrouwde straten. Thuis is ook de baan waar ze straks weer ritme pakt. Dat ze het zelf met een knipoog benoemt, maakt haar publiek alleen maar warmer voor haar route.

Na deze tussenstop volgt de bekende versnelling. Terug naar de horden, terug naar de frequentie in de passen, terug naar het timen van de aanloop. In de tenthallen gaat het tempo omhoog en worden de raakpunten richting het indoorseizoen fijngeslepen. De basis is breed, nu komt de scherpte. De twee weken thuis vormen dus geen pauzeknop maar een handige ademteug voor de volgende sprong.

Een atleet die op tijd zegt te stoppen en in te laden, kiest voor controle. Niet racen tot het laatste moment, maar ruimte maken voor herstel, voor het hoofd en de hamstrings. Met die keuze laat Nadine zien dat ze de lange lijn kiest. Het is precies de professionele rust die je later in het seizoen terugziet bij de horden: minder forceren, beter ritme, harder gaan.

Of ze nu vanuit een trainingsbasis naar Nederland vliegt of juist haar buitenlandse onderkomen “thuis” noemt, na deze mini odyssee staat één ding vast. Nadine Visser komt na de feestdagen terug met frisse benen en een helder hoofd. Uitgepakt onder de boom, ingepakt voor het indoorseizoen. Verdwaald was ze misschien even op de kaart, maar op de baan weet ze straks weer exact waar de finish ligt.